Tijdelijke camerabeveiliging voor de gemeente Blaricum tijdens de feestweek

Bij infrarood maakt de camera zijn eigen licht. Zodra het donker wordt, schuift een filter voor de sensor weg en gaan infraroodleds aan. Dat licht is voor het oog onzichtbaar, maar de sensor ziet het prima. Het resultaat is scherp en contrastrijk — maar per definitie zwart-wit, want infrarood kent geen kleur. Het bereik hangt af van de leds en de omgeving: op een open plein haal je verder dan in een smalle steeg waar het licht wordt weggeslikt.

Bij Starlight, ook wel color night vision, gaat het precies andersom. Zo’n camera heeft een grotere sensor en een lichtsterkere lens — bijvoorbeeld f/1.0 in plaats van f/1.6 — en gebruikt het beetje licht dat er nog is: een lantaarn, de verlichting van een kraam, de maan. Daardoor blijft het beeld in kleur. En kleur is bij een signalement vaak precies het verschil tussen “een jas” en “een rode jas”.

In de praktijk combineren we. Een camera op een verlicht plein profiteert van Starlight; een camera in een donkere zijstraat heeft aan infrarood meer. Waar het echt donker is, helpt bestaande straatverlichting vaak al genoeg — licht is nog altijd de goedkoopste manier om beeld te verbeteren. Bekijk ook onze camerabewaking.

Cameratoezicht in de openbare ruimte kent een ander juridisch kader dan een camera bij een woning of bedrijf. Waar een particulier of ondernemer zich op de AVG en een gerechtvaardigd belang baseert, valt gemeentelijk toezicht onder een eigen wettelijk regime met eigen voorwaarden. Die afweging — of, waar en hoe lang — is aan de gemeente. Wij treden daar niet in; we zorgen dat de opstelling die keuzes technisch netjes ondersteunt.

In de praktijk betekent dat een paar concrete dingen. We richten elke camera doelgericht: op de looproute, het kruispunt of het plein dat toezicht nodig heeft, en niet standaard mee op woningen of privétuinen die daar toevallig achter liggen. Waar zo’n stuk niet te vermijden is, kan het beeld digitaal worden gemaskeerd. Cameratoezicht hoort kenbaar te zijn, in de praktijk met borden. En de toegang tot de beelden beperken we tot wie er vanuit zijn rol bij mag — de bevoegde toezichthouders in de meldkamer, niet zomaar iedereen.

Tot slot de bewaartermijn. Beelden bewaar je niet langer dan nodig; hoe lang dat precies mag, hangt af van het wettelijke kader dat op de situatie van toepassing is. De gemeente bepaalt die termijn, en wij richten het systeem daar bewust op in, in plaats van de opslag te laten vollopen. Meer over de regels rond de openbare weg lees je in ons artikel mag je de openbare weg filmen, en voor overheidstoezicht op onze pagina over cameratoezicht voor gemeentes en overheid.

De rekensom begint bij de bitrate: hoeveel data een camera per seconde produceert. Een camera met hoge resolutie en moderne compressie zit rond de 8 Mbit/s. Dat is ongeveer 1 megabyte per seconde, dus zo’n 3,6 GB per uur en ruim 86 GB per etmaal voor één camera die continu opneemt.

Acht van die camera’s die een feestweek van veertien dagen continu draaien, komt daarmee op ongeveer 9,7 terabyte. Dat lijkt veel, maar er zijn twee grote knoppen. Ten eerste de compressie: H.265 halveert het dataverbruik ruwweg ten opzichte van het oudere H.264, en slimme varianten comprimeren stilstaande delen van het beeld nog verder weg. Ten tweede de opnamewijze: alleen opnemen bij gedetecteerde beweging scheelt op rustige uren al snel de helft tot driekwart.

Bij een tijdelijke inzet is er bovendien een natuurlijke grens: de opslag hoeft alleen de dagen van het evenement te overbruggen, plus een korte periode erna om beelden veilig te stellen als dat nodig is. Langer bewaren dan het doel vraagt, doen we bewust niet — dat sluit aan bij het uitgangspunt dat beeld niet langer bewaard wordt dan nodig. Zie ook onze uitleg over camera-opslag.