Cat5e haalt 1 Gbit/s over de volle honderd meter. Voor de meeste camera’s is dat ruim voldoende: een 4K-camerastroom blijft ver onder die grens. Cat6 haalt dezelfde 1 Gbit/s met meer marge en minder storingsgevoeligheid, en tot ongeveer 55 meter zelfs 10 Gbit/s. Dat is onze standaard voor bedrijfsnetwerken.

Cat6a haalt 10 Gbit/s over de volle honderd meter en is zwaarder afgeschermd — zinvol waar veel apparatuur bij elkaar zit of waar het netwerk flink moet meegroeien. Cat7 voegt daar nog extra afscherming aan toe voor storingsgevoelige omgevingen; vaak is dat overbodig, en dat zeggen we dan ook gewoon. Glasvezel stuurt data met licht in plaats van via koper: honderden meters tot kilometers, ongevoelig voor elektrische storing en bliksem.

Waar wij niet over onderhandelen is het materiaal: uitsluitend gekeurde volkoperkabel, de oranje Dätwyler-klasse, nooit de aluminiumvarianten uit de bouwmarkt. Meer daarover lees je op netwerk en bekabeling.

Er zijn drie veelgebruikte klassen. PoE levert ongeveer 15,4 watt per poort, waarvan zo’n 12,95 watt bij het apparaat aankomt. PoE+ levert 30 watt per poort, ongeveer 25,5 watt bij het apparaat. PoE++ gaat tot 60 of zelfs 100 watt per poort, nodig voor zwaardere apparatuur zoals verwarmde PTZ-camera’s of grote schermen. Het verschil tussen wat de switch levert en wat er aankomt is verlies in de kabel — en dat verlies loopt op met de lengte en met een slechtere geleider.

Daar zit meteen de tweede valkuil: een switch heeft niet alleen een maximum per poort, maar ook een totaalbudget voor alle poorten samen. Acht camera’s die overdag 8 watt trekken passen prima op een switch met 65 watt budget. Maar ’s nachts, als de infraroodverlichting van elke camera aangaat, kan dat oplopen naar 12 watt per stuk — en dan vraagt hetzelfde stel camera’s ineens zo’n 96 watt. Het gevolg is dat de switch poorten uitschakelt, precies op het moment dat je de camera’s nodig hebt.

Daarom rekent CameraInstallatie.nl het PoE-budget altijd op de nachtstand door, niet op de dagstand. Datzelfde geldt voor een intercom met verwarming of een toegangsdeur met een motorslot: het piekvermogen telt, niet het gemiddelde.

Bij infrarood maakt de camera zijn eigen licht. Zodra het donker wordt, schuift een filter voor de sensor weg en gaan infraroodleds aan. Dat licht is voor het oog onzichtbaar, maar de sensor ziet het prima. Het resultaat is scherp en contrastrijk — maar per definitie zwart-wit, want infrarood kent geen kleur. Het bereik hangt af van de leds en de omgeving: in een open veld haal je verder dan in een smalle steeg waar het licht wordt weggeslikt.

Bij Starlight, ook wel color night vision, gaat het precies andersom. Zo’n camera heeft een grotere sensor en een lichtsterkere lens — bijvoorbeeld f/1.0 in plaats van f/1.6 — en gebruikt het beetje licht dat er nog is: een straatlantaarn, een buitenlamp, de maan. Daardoor blijft het beeld in kleur. En kleur is bij een signalement vaak precies het verschil tussen “een auto” en “een rode auto”.

In de praktijk combineren we. Een camera die uitkijkt op een verlichte inrit profiteert van Starlight; een camera achter een donkere loods heeft aan infrarood meer. Waar het echt donker is, adviseren we eerder een extra buitenlamp dan een duurdere camera — licht is nog altijd de goedkoopste manier om beeld te verbeteren. Bekijk ook onze camerabewaking.

De rekensom begint bij de bitrate: hoeveel data een camera per seconde produceert. Een 4K-camera met moderne compressie zit rond de 8 Mbit/s. Dat is ongeveer 1 megabyte per seconde, dus zo’n 3,6 GB per uur en ruim 86 GB per etmaal voor één camera die continu opneemt.

Acht van die camera’s, veertien dagen bewaard, komt daarmee op ongeveer 9,7 terabyte. Dat lijkt veel, maar er zijn twee grote knoppen. Ten eerste de compressie: H.265 halveert het dataverbruik ruwweg ten opzichte van het oudere H.264, en slimme varianten daarvan comprimeren stilstaande delen van het beeld nog verder weg. Ten tweede de opnamewijze: alleen opnemen bij gedetecteerde beweging scheelt op een rustige locatie al snel de helft tot driekwart.

Tegelijk is er een grens die niets met techniek te maken heeft. De Autoriteit Persoonsgegevens hanteert als richtlijn dat camerabeelden niet langer dan vier weken bewaard worden, tenzij er beelden van een concreet incident in zitten. Langer bewaren omdat de schijf toch ruimte heeft, is geen argument. Wij zetten die bewaartermijn daarom bewust in, in plaats van hem te laten vollopen.

Camerabeeld is persoonsgegeven, dus je hebt een grondslag nodig. Voor bedrijven en VvE’s is dat meestal het gerechtvaardigd belang: eigendom beschermen, personeel en bezoekers veilig houden. Daarbij hoort een afweging die je moet kunnen uitleggen: is er geen minder ingrijpende manier, zoals betere verlichting of een beter slot? En weegt jouw belang zwaarder dan de privacy van wie er in beeld komt?

Verder gelden een paar harde punten. Je mag in principe alleen je eigen terrein filmen, niet de openbare weg of de tuin van de buren; waar dat technisch niet te vermijden is, maskeren we die delen van het beeld digitaal weg. Cameratoezicht moet kenbaar zijn, in de praktijk met bordjes bij de ingang. Beelden bewaar je niet langer dan nodig, met vier weken als richtlijn van de Autoriteit Persoonsgegevens. En je legt vast wie er bij de beelden mag — dat is geen formaliteit, maar precies wat je bij een klacht moet kunnen laten zien.

Twee situaties vragen extra aandacht. Filmt een camera (mede) werknemers, dan heeft de ondernemingsraad daar instemmingsrecht over. En bij een VvE hoort er een protocol te liggen waarmee de vergadering akkoord is; daarvoor hebben wij een gratis VvE-cameraprotocol gemaakt dat je zelf kunt invullen. Verborgen camera’s zijn alleen in uitzonderlijke gevallen en tijdelijk toegestaan — daar beginnen wij niet zomaar aan.