Ruim honderd camera’s op één terrein, samengebracht op de schermen bij de receptie
Op een terrein vlak bij Amsterdam hangen ruim honderd camera’s: parkeerplaatsen, parkeergarages, in- en uitgangen, nooduitgangen, de pleinen ertussen en elke hal van vijf gebouwen. Alles komt samen op één post bij de receptie, en voor het beheer kunnen wij er ook op afstand bij. Hieronder lees je hoe je zoveel beeld op één balie krijgt zonder dat er iemand gek van wordt.
Wat er op dit terrein staat
Dit project is van 2018. De receptiepost was tijdens het werk nog in verbouwing, dus bruikbare eigen foto’s hebben we er niet van. Hieronder staat wat er wel vastligt.
Drie soorten verbinding, omdat geen enkel terrein overal hetzelfde is
Binnen een gebouw is netwerkkabel het eenvoudigst: de camera krijgt stroom en beeld over dezelfde kabel. Voorbij de honderd meter houdt dat op. Voor de sprong tussen de gebouwen ligt er daarom glasvezel. Dat haalt de afstand wel en het heeft nergens last van storing uit de omgeving.
Dan blijven er plekken over waar geen kabel naartoe kan. Gesloten bestrating, een garage van een andere eigenaar, een punt waar graven simpelweg niet mag. Daar staat een straalverbinding: twee antennes die elkaar recht aankijken en het beeld door de lucht sturen.
Al dat beeld komt uit op één ruggengraat, vier lijnen van 1000 Mbit naast elkaar. Dat klinkt overdreven voor camera’s. Honderd stuks die tegelijk opnemen, terwijl er ook nog een paar worden teruggekeken, vullen zo’n lijn makkelijker dan je verwacht.
Honderd camera’s passen niet op één scherm, en dat hoeft ook niet
De verleiding is om alles tegelijk te tonen. Dat werkt averechts: wie naar honderd vakjes kijkt, ziet niets. We zetten daarom een handvol vaste beelden op het scherm die er altijd toe doen, zoals de hoofdingang, de inrit van de garage en de balie zelf. De rest staat een klik verderop, geordend per gebouw en per verdieping.
Waar die schermen hangen is net zo goed een keuze. Bij een balie lopen bezoekers langs, en die hoeven niet mee te kijken. We zetten de monitoren zo neer dat ze vanaf de publiekskant buiten beeld blijven.
Ook hoeft niet iedereen alles te kunnen. De receptie kijkt live mee. Terugzoeken in oude opnamen is iets waar je een aparte inlog voor uitgeeft, aan een klein groepje. Wie wat mag, leg je één keer vast, en daarna hoef je er niet meer over na te denken.
Meekijken is geen sport. De receptie moet in één oogopslag zien of er iets aan de hand is, en de rest moet je kunnen opzoeken op het moment dat het nodig is.
Er hoeft niet voor elke melding een bus te komen
Bij honderd camera’s is er altijd wel iets. Eentje die na een stroomstoring niet terugkomt, een schijf die volloopt, een update die klaarstaat. Dat soort dingen pakken we op afstand op, via een beveiligde verbinding naar de recorders.
Dat scheelt vooral wachten. Een melding van maandagochtend is vaak voor de koffie al bekeken. Pas als er echt iets mis is met een camera, een voeding of een kabel, rijdt er iemand naartoe met het juiste onderdeel al in de bus.
Beheer op afstand is iets anders dan meekijken. Wij komen bij de instellingen en bij de staat van de apparatuur. De beelden blijven van de klant, en wie daarin mag kijken bepaalt de klant zelf.
Waar we bij een groot terrein altijd naar kijken
Of het er nu tien zijn of honderdtwintig, deze punten komen bij elk terrein terug.
Verder lezen over dit soort projecten
Meer camera’s dan iemand kan overzien?
Vertel wat er hangt en wie er dagelijks naar kijkt. We lopen het terrein met je af, kijken naar de verbindingen en naar de plek van de schermen, en zeggen waar de winst zit. Vrijblijvend, en je hoort meteen wat er van het bestaande systeem bruikbaar blijft.
Plan een adviesgesprek →Vertel ons kort wat je zoekt. Wij kijken mee en maken een offerte die past bij je situatie.
