Een videowall voor een meldkamer in aanbouw: alle camerabeelden bij elkaar op één wand

Zo ziet het eruit in de ruimte

Eigen foto’s van deze meldkamer, gemaakt toen de wand net stond.

Overzicht is het halve werk, en overzicht maak je met de indeling

In een meldkamer wil je niet zoeken. Je wilt in één oogopslag zien wat er speelt, en daarna snel kunnen inzoomen op het beeld dat ertoe doet. Dat lukt alleen als alle camera’s op dezelfde plek samenkomen en je de indeling zelf kunt bepalen.

Daarom staat op deze wand geen vaste puzzel van beelden. De beheercomputer stuurt de beeldprocessor aan, en die bepaalt welk beeld waar komt en hoe groot. Een camera van klein naar schermvullend is een muisklik. Een andere indeling kiezen ook.

Terugkijken hoort daar wat ons betreft bij. Als er iets is gebeurd, moet iemand het fragment kunnen terugvinden en apart kunnen zetten zonder een handleiding erbij te pakken.

Glasvezel als ruggengraat, een beeldprocessor als hart

De hele opzet hangt aan het netwerk. Onder de vloer en door het gebouw ligt een backbone van meerdere glasvezelstrengen die samen een netwerk van 10 Gbit vormen. Alles gaat over IP: de camerabeelden naar binnen, de beelden naar de schermen toe.

Dat kost meer voorbereiding dan een kabel per scherm, en het levert je iets op waar je jaren mee vooruit kunt. Een camera erbij is daarna een aansluiting erbij. Een scherm erbij ook.

Wie er in deze ruimte zit, is de organisatie zelf. Wij bouwen de techniek, leggen het netwerk aan en zorgen dat het beeld er staat. De ruimte was bij oplevering nog niet klaar: intercom, een spreek-luisterverbinding en omroep kwamen daarna.

Een beeldwand is vooral netwerkwerk. Klopt de backbone, dan is er later een scherm bij zetten niet veel meer dan aansluiten.

Twee videomeldkamers voor ruim 300 camera’s

Op een locatie die we sinds 2014 onderhouden, richtten we twee videomeldkamers in voor ruim 300 camera’s. Eerst ging het netwerk op de schop: de backbone naar 10 Gbit, de camera’s naar minimaal 4 megapixel. Op een scherm vol kleine vakjes zie je dat verschil nauwelijks. Trekt iemand een vak groot, dan wel.

Beide kamers hebben dezelfde indeling, dus wie in de ene is ingewerkt, kan in de andere direct aan de slag. Het kijken doen de mensen van de locatie zelf, dag en nacht met minimaal twee.

Een tweede plek als uitwijk

Voor een andere opdrachtgever bouwden we een extra meldkamerplek naast de bestaande, in een kast op wielen. Kan er niemand meer in de eerste ruimte, door een storing of door werk ernaast? Dan kijkt de tweede gewoon door. Live beeld, terugzoeken, fragmenten wegschrijven, de intercom bedienen: het kan er allemaal. Uitwijk werkt alleen als het al draait voordat je het nodig hebt.

Aan hetzelfde systeem hangt een knoppensysteem voor medewerkers. Drukt iemand op de knop, dan komt de melding binnen met de plek erbij. Via de microfoon luister je mee voordat er iemand naartoe gaat.

Drie schermen: twee om te kijken, één om te werken

Op een locatie waar dag en nacht beveiliging is, liepen twee beveiligers rond en sliep er ’s nachts een wacht. We richtten een vaste werkplek in met drie schermen, op de plek waar de dienst toch al zat.

Twee schermen tonen livebeeld in een vaste indeling. Op het derde zoek je terug of loop je een melding na. Zonder die scheiding heb je tijdens het terugkijken geen zicht op wat er nu gebeurt. En dat is precies het moment waarop er iets gebeurt.

Een scherm als raam

In een ruimte zonder ramen, waar mensen lang verblijven, bouwden we een groot scherm verzonken in de wand, met livebeeld van een buitencamera. Geen menu, geen vakjes, alleen het beeld.

De camera hangt bewust lager dan normaal, op de hoogte waarop je zelf uit een raam kijkt. Het beeld loopt over vaste kabel, zodat het niet achterloopt. Zodra iemand doorheeft dat het geen raam is, werkt het niet meer.

Waar we bij een beeldwand altijd naar kijken

Dit project laat vooral de techniek zien. De vragen eronder stellen we bij elke meldkamer, groot of klein.

Meer over dit soort projecten